Herramientas ‹ gorria — WordPress

Herramientas ‹ gorria — WordPress.

Hireak egin dik, Patxi

Nire lehen Podcast-a duzue honakoa. Madeleine talde donostiarraren musika erabili dut baimenik gabe eta ez daitezela haserretu, arren. Patxi Lopez lehendakaria mehatxatzen dut. Argi ibili, Patxi.
[AUDIO http://euskaltube.com/uploads/audio/YGF24Ekxa2lHRlJZMQs3.mp3|TITLES=Hireak egin dik, Patxi |WIDTH=480]

Community Manager delakoaz

Punta-puntako enpresa handienetan sortzen ari den lanbide berria da Community Manager izenekoa. Bere eginbehar nagusia erabiltzaileek enpresaren inguruan diotena biltzea eta hori enpresako arduradunei transmititzea da: bezeroaren ahotsa enpresan eta enpresarena kanpoan. Bitartekari aritzeko derrigor izan behar du komunikatzaile ona, irekia eta iritzi guztiak entzuteko prest dagoena.
Kritikak entzuten jakitea ez da erraza izaten sarritan.  Barbra Streissand aktoreak Kenneth Adelman argazkilariaren aurkako 50.000.000 dolarreko salaketa ipini zuen, honen argazki bilduma batean aktorearen Kaliforniako etxea agertzen zela eta. Argazkilariak argudiatu zuen Kaliforniako kostaren erosioaren inguruan dokumentatzeko lanean soilik zebilela. Argazkia internet bidez mundu osora zabaldu zen, alegia, aktoreak nahi ez zuena.
Enpresetan ere antzekoak gertatu izan dira maiz. Kritikak onartu ez eta ohiko bihurtu dira kritikoari salaketa jartzea, zelatatzeko detektibeak kontratatzea, mehatxatzea eta beste hainbat astakeria. Halako erreakzioekin, baina, enpresaren irudiari kalte besterik ez zaio egiten. Zentzu horretan badu lana Community Managerrak, kanpoko kritikak enpresako pertsona egokienei (liderrei) azaldu behar dizkie, era egokian.
Oraindik oso zabalduta ez badago ere, beharrezkoa denik ezin ukatu. Hala ere, nik ez dut neure burua ogibide horretan ikusten. Ez dut jendea konbentzitzeko balio eta postu honetako lanorduetan ere ez nuke aritu nahi. Goizean goiz hasi eta ia afaltzerako etxera heltzea ez da desio dudana. Hala ere, egoera nola dagoen ikusita, aukera guztiak aztertu beharra dago.

Koldar deitzen didate

“Unibertsitatean zaude, eta une batean komunera joan zara. Bertan zaudela, tiroak entzun dituzu. Korridorera irten, eta ikusi duzu morroi batzuek bahitu egin dituztela ikasleak eta irakasleak. Aldean eskuko telefonoa daukazu. Zelan jarri harremanetan kanpoko jendearekin? Zelan jakinaraziko diozu munduari zer gertatzen ari den hemen?”

Arazoa konpontzeko ezer gutxi egin dezaket neuk soilik, eta onena larrialdietako telefono zenbakira (112) deitzea izango dut, hasteko. Hala ere, hizketan ari naizen bitartean erasotzaileek entzuteko aukera dago, eta ahalik eta baxuen aritzea komeni zait, badaezpada ere.
Behin hori eginik, bi aukera nituzke: neure burua babesten ahalegintzea edo hortik zehar heroiarena egiten joatea. Bigarren kasu honetan, kazetari lanak egin nitzake, esaterako. Har nezake mugikorra eta sartu Twiterren. Bertan mezu deigarri bat idatziko nuke: “Bahiketa HUHEZI fakultatean!!! Bahitzaileek preso hartu dituzte ikasle eta irakasle denak, lagundu!!!”. Mezu bera gaztelania eta ingelesez idatziz gero, mundu zabalera lehenago zabalduko da albistea. Ondoren joan ninteke apur bat aztertzera, beti ere ezkutuan, eta gertatzen denaren berri ematen jarraitu: “Bahitzaileak atzerritarrak dira itxuraz eta Aritz Meoki ikaslea ari da itzultzaile eta bitartekari lanak egiten, ingelesez”. Argazkiak ere atera nitzake, ahal balitz bahitzaileei eurei zirrikituren batetik, eta bestela HUHEZIri besterik gabe, jendeak jakin dezan nolakoa den tokia.
Egin nezake hori guztia, noski, baina ez dut egingo. Nahikoa lan badut ezkutaleku on bat topatzen, laster komunak miatzen hasiko dira eta agian. Garbiketa produktuen gela ez legoke gaizki, baina itxita dago. Uste dut korrika aterako naizela hemendik, eta Eskoriatzako udaltzaingoak babes nazala. Hori bai, honetatik bizirik ateratzen banaiz, blogean kontakizun luze eta zabala idatziko dut.

Iban Arantzabal HUHEZIn

Iban Arantzabal, Goiena.net atariko zuzendaria, izan dugu gaurko eskolan. Ordu bete inguruko hitzaldi bat eman digu eta beroak kiskaltzen egon bagara ere, arin pasatu da azkenerako.
Hasteko, komunitateen inguruan mintzatu zaigu. Danbaka, Tokiko.tv eta Goiena zerrendatu ditu, besteak beste. Azken honi dagokionez, azpimarratu du euskaraz mintzo direla baina inongo banderarik erakutsi gabe. Audientzia gehiago lortzeko eta sinesgarritasuna defendatzeko komeni da inongo ideologiara lerratu gabe egotea eta neutraltasunari eustea. Noski, alde guztietatik etengabeko kritikak jasotzen dituzte, baina hori bide onean doazen seinale dela esan digu.
Goiena bezalako proiektuak inguruko probintzia batzuetan gauzatzea ere posible dela uste du, Goierrin eta Debabarrenan kasu. Komunikabide lokalen gertutasuna abantaila handia da eta EAE mailan gehien ikusten diren Tele 5 eta gisako kateei esparru horretan egin behar zaie konpetentzia. Horretarako, noski, kazetarien rolak informatzeaz haratago joan behar du, hartzailearengana benetan iritsi behar du kazetariak, Arantzabalez aburuz.
Ados nago berak aipatutakoarekin. Uste dut gauza txikiek (komunitate txikiek) batzen gaituztela egunerokoan: herri berean bizitzeak, realzalea izateak, euskaldun sentitzeak, elizara joateak, egunkari jakin bat irakurtzeak, lantegi berean aritzeak… eta gure zati diren komunitate horietako bakoitzean jende desberdinarekin topatzen gara. Beraz, utopietan amesten jarrai dezakegun arren, geure txikian zerbait egitea hobe dugu hitzetan galtzea baino.

Ni sarean

“Kepa Matxain” ipini dut Google bilatzaileko laukitxoan eta 11.300 emaitza inguru eman dizkit. Noski, guztiak ez dira niri buruzkoak. Badakit familian badela nire izen bera duen beste bat, bizikleta denda bateko jabea bera, eta enpresari interneten bere txokoa egin dionez, emaitzetako asko berari dagozkionak dira. Horregatik egin dut froga “Kepa Matxain Iztueta” jarrita, jakitun azken abizena idaztearekin batera niri eragiten didaten hainbat emaitza baztertzen ari naizela: 344 emaitza oraingoan.
Euskaraz.net atarikoak dira lehen emaitzak, ipuin sariketa batekoak. Ondoren Facebook sare sozialari dagozkionak datoz, lehenik nire kontuaren izena eta jarraian nire lagunena. Hauen ostean Flickr argazki biltegiei erreferentzia egiten dietenak ikus daitezke eta kasu honetan nire lagunen kontuak lehenago ageri dira nirea baino.
Horraino emaitza “garbiak” edo. Hortik aurrera bilatzaile ezezagun samarretan eginiko bilaketen emaitzak agertzen hasten dira. Aurten Txema Egañarekin sortutako blogaren emaitzaren bat eta Aitor Zuberogoitiaren “Lehengaia” blogeko besteren bat dira hortik aurrerako emaitza aipagarri bakarrenetarikoak.Kontuan harturik ageri diren emaitzetan niri buruzko iritzi, kexa edo burlarik topatu ez dudala eta lehen emaitzak lehiaketa batekoak direla, balorazio positiboa egiten dut. Oraingoz, Interneten inor ez da nire izena zikintzen saiatu. Hala ere, etorkizunean horrelako zerbait gertatuko balitz gaur bertan sortu dut Google Alert bat. Sistema honen bidez, sarean nire izena idazten duten unean izango dut horren berri eta kritika txarrei erantzuteko parada izango dut.
Hau egingo ez banu, posible litzateke norbait nire izena zikintzen aritzea eta ni ez ohartzea. Ongi egindako kritikek zer pentsatua ematen dute, bai, baina norberak beti izaten du zeresana eta hori plazaratzeko aukera edukitzea beti da ona.
Hala eta guztiz, jakin badakit ez naizela pertsonaia ezaguna eta nire izena noizbait agertuz gero ere, ez dela kritika batez lagunduta egongo. Hobe izen ona egunerokoan defendatu.

Egunkaria auziaz

Egunkaria auzia artxibatu zuten astelehenean, hilak 12. Martxelo Otamendi, Iñaki Uria, Txema Auzmendi, Joan Mari Torrealdai eta Xabier Oleaga auzipetuek lasai hartu zuten arnasa, zazpi urte luzetan lehen aldiz.

Merezi ez zuten amesgaiztotik esnatu dira, baina inork ezin ditu kalteak ordaindu. Politikariek bitartean jarraituko dute justiziak funtzionatzen duela esaten, hitz seguruz eta serio aurpegiarekin. Guardia Zibilak segituko du bere teoriak formulatu eta errugabeak atxilotzen. Komunikabideetan astakeriak esango dituzte kazetari ustez bikainek. Eta urrungo zulo ilunen batean odol tantek lurra zikintzen duten bitartean, jendeak lo egingo du, munduan arazo gehiegi daudela eta ezeri garrantzirik ez ematea hobea delakoan.

Berripapera itxi zutenean 12 urte nituen eta gogoratzen dut eguna: Elgoibarko Aubixa barnetegian nengoen eta irakasle bat etorri zitzaigun esanez Egunkariaren egoitzara Guardia Zibilak sartu zirela. Denok batera ikusi genuen ilunabarreko albistegia. Etxean garai hartan Egunkaria erosten genuen eta niretzat gertuko zerbait zen: Xingola haurrentzako saila behintzat irakurtzen nuen eta gogoan dut sutu egin nintzela albistegiaren berri izandakoan. Ondoren eginiko manifestazio erraldoira ez nintzen joan, artean nahiago nuen futbolean jolastu, baina aurten Bilbon egindakoan izan nintzen. Egin nezakeen gutxiena zen.

Gure gurasoen ondarea

Googledocsen baliabideak gehiago ezagutu asmoz, aurkezpen bat osatu dugu. Saiatu gara aurkezpen batek bete beharreko oinarrizko baldintzak errespetatzen eta sinpletasunari garrantzia ematen, testua eta irudiak tartekatuta. Gurasoei egindako kritika da, ironia kutsuz beti ere.

Ikusteko egin klik irudian:

Ongi egindako apustua

Hasierako izaerari eusten dio Sustatuk. 2001. urtean sortu zen, euskal komunikabideen munduan Interneti mesfidantzaz begiratzen zitzaion garaian. Slashdot, Barrapunto eta beste hainbat plataformetan oinarrituta, blog bat sortu zuten, eta ez interneteko egunkari bat.
Sustatun informazioa ez dago gaika sailkatuta, azken ekarpena da erabiltzaileak ikusiko duen lehena. Nahiz eta baduen editore bat (Luistxo Fernandez), edonork bidal dezake idatzi bat bertara eta ia beti bere horretan argitaratuko dute. Horrez gain, hainbat atal ere baditu. Letrak sare kantoitik Anjel Lertxundiren ideia da, Letrak kale kantoitik bere liburuaren jarraipen moduko zerbait izan nahi duena. Maite Goñi eta Markos Gimenok laguntzen diote.  Aktan jasoa izena du politika atalak eta Imanol Murua eta Mikel Iturriaren esku dago. WTF (what the fuck edo weno, tira, faborez) bitxikeria eta albiste berezien saila da, beti ere ikuspegi umoretsutik landua. Hemen, Josu Lezameta, Iñaki Olano eta Goio Arana dabiltza lanean.
Egunero 2000-2500 bisitari jasotzen ditu eta neu naiz horietako bat. Gustuko dut Sustatu, albiste freskoak eta irakurterrazak argitaratzen ditu eta. Beste inon topatuko ez dudana aurkitu dezaket bertan, berri agentzien filtrotik pasa gabeko albisteak, gertukoagoak… Gainera, diseinu sinplea eta polita du eta erraza da bertan nabigatzea. Jarrai dezatela horrela luzaroan!

Pasahitz merkeak nireak

Ondasun denak kenduko dizkidate eta laster naiz kaleko arlote. Eroski baten aurrean ikusten banauzue, arren, bota txanpon txikiren bat, salda beroa hartzeko gutxienez.
Kontua da interneteko artikulu bat irakurri dudala pasahitzen inguruan, eta ia egin behar ez den guztia egiten dudala nik. Hacker asperturen bati burutik pasatzen bazaio nirekin saiatu eta pasahitza asmatzea, ez du lan zaila izango, nonbait. Izan ditut okerragoak, hala ere.
Gogoan dut “matxain7” izan zela lehenengoa. Gero futbolean hasi nintzen Añorgan eta 10 zenbakia neraman bizkarrean, beraz, “añorga10”-era aldatu nion nortasuna nire pasahitzari. Originala ni. Izebak aholkatuta, pentsa zenbat dakien, nire jaioteguna jarri nuen hurrena: 19910905 (pentsatzen jarrita, agian nire kontuetan lardaskan aritzeko aholkatu zidan sorgin horrek). Horrekin ere nazkatu nintzen eta geroztik serioagoetara aldatu naiz (ez ditut aipatuko).
Gaur irakurritako artikuluak bost aholku ematen ditu:
1-    Ez erabili pasahitz bera toki desberdinetan: nik berdina erabiltzen dut tuentin, hotmailen, gmailen, twitterren, flickrren,eta beste toki askotan.
2-    Ez erabili hiztegian aurkitu daitezkeen hitz arruntak, nahastu beste karaktere batzuekin (“•$%&/…): nirea hiztegian dago.
3-    Pasahitzak ez du datu pertsonalekin loturarik izan behar: horretan fin nabil.
4-    Ez utzi pasahitzak paper batean idatzita jendearen eskura: ez dut inon idatzi, bakarra da eta gogoratzen dut.
5-    Pasahitza berriro aldatzeko aukeretan, ez erantzun galdera errazenei (zein da zure hiria, amaren izena…), sortu galdera pertsonal bat: hori ere nahiko ongi egin dut.
Artikulua irakurri ostean ohartu naiz pasahitz txarra dudala. Gainera, hemen emandako arrastoak eta gero, onena aldatzea izango dut. Egindako kontu guztietan aldatzen ez naiz hasiko, baina bai garrantzitsuentzat ditudanetan. Hacker madarikatu horien aurkako garaipen bezala ulertuko dut.